آندوسکوپ لوله ای مجهز به نوری است که می تواند از طریق روزنه های طبیعی یا برش های جراحی کوچک وارد بدن شود.
آندوسکوپ یک ابزار تشخیصی است که اپتیک سنتی، ارگونومی، مکانیک دقیق، الکترونیک مدرن، ریاضیات و نرم افزار را ادغام می کند. دارای سنسورهای تصویر، لنزهای نوری، منبع نور و دستگاه های مکانیکی است. می توان آن را از طریق دهان یا سایر روزنه های طبیعی وارد معده کرد. آندوسکوپها میتوانند ضایعاتی را تجسم کنند که اشعه ایکس{3}}نمیتواند آنها را به خوبی برای پزشکان مفید کند. به عنوان مثال، با استفاده از آندوسکوپ، پزشکان می توانند زخم ها یا تومورهای معده را مشاهده کنند و بهترین برنامه درمانی را ایجاد کنند.
اولین آندوسکوپ ها از لوله های سفت و سخت ساخته شده بودند و بیش از 100 سال پیش اختراع شدند. اگرچه آنها به تدریج بهبود یافتند، اما هنوز به استفاده گسترده ای نرسیدند. بعدها، در دهه 1950، آندوسکوپها از لولههای انعطافپذیر ساخته شدند که به آنها اجازه میداد به راحتی در خمهای داخل بدن خم شوند. در سال 1965، هارولد هاپکینز یک عدسی استوانه ای بر روی آندوسکوپ نصب کرد تا میدان دید واضح تر شود. آندوسکوپ های امروزی معمولا دارای دو لوله فیبر شیشه ای هستند. نور از طریق یکی از آنها وارد بدن می شود و پزشکان از طریق لوله دیگر یا از طریق دوربین مشاهده می کنند. برخی از آندوسکوپها حتی دارای حسگرهای میکرو{9}}مدار مجتمع هستند که اطلاعات مشاهدهشده را به رایانه برمیگردانند.
